stomme contrasten ook altijd

De huizen zweven aan me voorbij. De winterzon verwarmt me doorheen de tramruiten, terwijl de occasionele auto op zijn gemak uit het zicht verdwijnt, op weg naar zijn bestemming. Buiten zijn de mensen allesbehalve gehaast. Binnen mengt rustig gebabbel en oprecht gelach zich tot een kabbelend beekje. Achter me kijkt de meest schattige puppy die deze wereld ooit heeft gezien met nieuwsgierige ogen terug naar de wereld, naast me klinkt een zacht deuntje door een hoofdtelefoon, voor me droomt een meisje weg in het lichte gewieg van de tram,.

En ja, ik weet ook wel wat achter de ruiten van die huizen schuilt. Ongeluk. Honger. Verraad. Pijn, moeite, tekort, verdovend lawaai, pijnlijk gezwijg, onopvallend gevlucht, en dodelijke hardheid.

Maar laat me nu toch.

Nu is de wereld even perfect.

Even maar.