Discipline voor Dummies

Ik ben gisteren begonnen aan een week radio en tv stilte.

I was outdoors.
I came home.
I failed.

Stomme automatische responsen >_<

Where the trees stand still

Er valt zo ongelofelijk veel te doen. Wie weet wat je allemaal mist als je stil blijft staan! Heerlijke muziek hier, toffe mensen daar, coole weetjes nog wat verderop, games, boeken en films in het rek boven je, drukke vakantiedagen achter je, en kennisvergaring op de overhead voor je. Het is allemaal de moeite waard, zo leerrijk, zo heerlijk druk, zo vermoeiend.

Je hoeft niet eens echt rond te crossen om moe te worden. Je kunt hele dagen thuis blijven ontspannen, en in je hoofd keihard weglopen, zo lang en zo ver mogelijk van het stemmetje dat roept om niet genegeerd te worden. Lopen is vermoeiend, weglopen uitputtend.

Daarom zing ik mee

Ik wil thuis komen, waar de bomen stilstaan
Waar ik stop met (weg)lopen
en de 350 paarden, vlak onder mijn schedeldak
uit laat gaan.

Waar ik kan luisteren naar het schijnbaar fluisterende geborrel
De kalme kracht, die niet de mijne lijkt
Waarvan ik weet, dat ze de mijne niet is.

In mijn huis zal ik stil worden
Daar zal ik luisteren
En Alles vinden.

Precious food – part I

Het is algemeen aanvaard, algemeen gepredikt. De westerse mens neemt te weinig van het gebeuren “de maaltijd” te genieten. Ik hoef geen beschrijvingen te geven, ik hoef niets aan te tonen. U weet allen waar ik het over heb. Vreest niet, dit wordt geen tirade tegen onze maatschappij en tijdabsorberende verwachtingen, noch tegen mogelijke disciplinaire tekortkomingen van menig gezinshoofd. Af en toe zal ik gewoon een beschrijving of een voorbeeld geven van een eetgewoonte of -traditie, die voedsel haar rechtmatige plaats geeft, hopende dat hierdoor iedereen de smaak te pakken krijgen (no pun intended) en misschien zelfs hun manier van eten af en toe veranderen.

“Ja ook, dat ieder mens ete en drinke, en het goede geniete van al zijn arbeid. Dit is een gave Gods.”
Prediker 3:13

Severe Messaging Syndrome

SMS: overal, ten allen tijde en op alle mogelijke manieren sms’en in die mate dat het interfereert met het dagelijkse leven.
- Linkerduim, rechterduim, beide duimen. Een wijsvinger wanneer men te lui is om de gsm in de hand te nemen, een stylo, een drumstick, de neus, de gsm laten vallen en hopen dat de juiste lettercombinaties eruit volgen.
- ’s Morgens, ’s middags, ’s avonds, ’s nachts.
- Op de trein, op restaurant tijdens het eten, in de cinéma middenin de film, achter het stuur, voor de neus van de werkgever, naast de kwestie.

Sinds een paar maand heb ik een abonnement met inbegrip van maandelijks duizend overdraagbare sms’jes. Jawel, u leest het goed, duizend! Als fervent sms’er was mijn eerste euforie dan ook torenhoog, maar van korte duur. Duizend per maand, omgerekend zo’n 33 sms’jes per dag, blijkt veel te zijn, heel veel, indien je je resterende sms’jes tracht in te perken.
Gelukkig heeft mijn gsm een groepsfunctie, waarin je één sms kan sturen naar twintig man tegelijk, een fluitje van een cent, eens je die groepen aangemaakt hebt. Deze spam-berichten hebben enkele verbazingwekkend positieve effecten met zich meegebracht, maar hebben ook een aantal geïrriteerde gsm-gebruikers in het leven geroepen.
En ja hoor, eens ik mijn systeem had gevonden kreeg ik het goede nieuws te lezen, via sms (hah, wie had dat gedacht!): “Vanaf nu krijgt u maandelijks 5000 gratis sms’jes! Jawel, u leest het goed, 5000!”. De beste dag van mijn leven.

Ik ben gediagnosticeerd met SMS, maar ik kan het voorlopig niet meer opbrengen willekeurige spam-smsjes te sturen. Het voelt meer aan als een verplichting van buitenaf, in plaats van dat heerlijk hysterisch stemmetje van binnenin dat er maar niet genoeg van krijgt. De symptomen zijn voorlopig wat geluwd, het virus is echter nog helemaal aanwezig.
Ik moet wel bekennen, dat wanneer het virus weer in volle kracht toeslaat, ik niets zal doen om het tegen te gaan. Weliswaar wil ik niet langer beantwoorden aan de beschrijving van de eerste paragraaf (zie DSM V), maar zolang ik mensen met mijn berichtjes aan het lachen kan brengen, aan het denken kan zetten of kan bemoedigen, laat ik mijn lichaam gecultiveerd worden door dit virus, en hoop ik stiekem ook enkele mensen te besmetten. Via sms natuurlijk.

Breaking the habit

De kerst- en nieuwjaarsperiode komt eraan. Iedereen heeft het druk, niemand heeft tijd, en er zijn genoeg kerstboodschappen, -films en andere dingen die naar je hoofd geslingerd worden. Daarom post ik niets tot na nieuwjaar.

Ik hoop dat jullie veel oprechte wensen mogen ontvangen, maar nog meer oprechte wensen mogen geven, en die wensen misschien ook kracht kunnen bijzetten door iemand een zegening te geven, in plaats van ze enkel zelf tellen.

God bless

Jesus is my friend

Ja, ik ben christen.

Nee, deze blog wordt geen aaneenschakeling van mini-preekjes, MAAR, ik ben wie ik ben (pun intended) en God hééft simpelweg een invloed op alle facetten van mijn kleine leven. Zo is het dan ook onvermijdelijk dat hij af en toe naar boven komt in deze blog. En zo is het dan ook logisch, dat de ene post de ene eens wat meer zal aanspreken dan de ander en omgekeerd. Toch hoop ik dat ze telkens een verschil mogen uitmaken, wie het ook is die ze leest.

Tenslotte, aan allen die het zenith der christelijke muzikale cultuur niet kennen; AANSCHOUW!

Saignant, a point of bien cuit?

Volgens de algemeen aanvaarde geschiedenis zijn er zes miljoen joden vergast en omgekomen in de tweede wereldoorlog. Het absolute dodenaantal wordt geschat op 50 miljoen.

Laatst hoorde ik op de radio over een man die zijn doorweekte huiskat goedbedoeld in de microgolf stak, en het gezin logischerwijs nog geen vijf minuten later een lid armer was.

Hoe verontrustend is het, als de laatste zin mij meer doet kokhalzen dan de eerste?

Ik negeer even mogelijke discussies over het waarheidsgehalte van beide verhalen. Ook tracht ik het onvermijdelijke “maar hoe komt dit toch!?” gepieker te vermijden. Toch denk ik spontaan aan de effecten van gewenning, een ver-van-mijn-bed syndroom en een “Joden hebben gewoonweg niet zo’n zachte knuffelbare vacht (hier en daar een uitzondering gelaten)”-redenering als mogelijke oorzaken voor mijn inconsistente gedachtegang.

Nee, belangrijker dan waarom, is de vraag wat de praktische gevolgen zijn voor mijn persoonlijk leven. Al bij al is het mijn wens om als psycholoog in opleiding een goede therapeut te worden voor mijn medemens, en geen “queer” die met zijn paranormale krachten veel te kleine “honden”, gekleed in de laatste mode, helpt hun trauma’s te verwerken.

Laat mij even duidelijk zijn, ik heb niets tegen huisdieren. Mijn moeder en ik delen het appartement met twee katten en een papegaai. Ten tweede heb ik ook niets tegen Joden, hoewel ik moet toegeven dat ik er nauwlijks ken. Daarboven is de jodenkwestie hier zelfs volledig naast de, ehm, kwestie. Ook in de film ‘Braveheart’ bekommerde ik me meer om de arme paardjes die een lang stuk hout moesten verteren, dan hun baasjes die luttele seconden daarop tegen hun wil oncomfortabele metaalimplantaties toegediend kregen.

Ik heb jammer genoeg geen antwoord op mijn eigen vraag. Gelukkig hoeft dat ook niet zo erg te zijn, aangezien wij psychologen allen de raad krijgen zelf therapie te gaan volgen, voordat we zelf therapie gaan geven. Daarom zal ik zal deze blogpost over twee jaar gewoon afprinten, en in het eerste kennismakingsgesprek voorschotelen aan mijn psycholoog, en wanneer het zover is zal ik de resultaten van de therapie dan ook met plezier met jullie meedelen.

Tenslotte, als jullie tegen dan uit nog niet teveel lezers bestaan, kunnen we mijn geslaagde therapie gaan vieren op restaurant. Indien jullie aantal echter veel te groot is en er enkel een diep gat zou achtblijven in mijn portefeuille, zullen we ons gewoonweg moeten behelpen met een microgolf.

Een echte criticus waardig

Dames en heren, ik presenteer u, mijn eerste ware woord van kritiek in deze blog.

De wordpress interface zuigt!

There, I said it.

Help me. Please.

What’s in a Name

“Hallo, ik heet Jonasdi, maar mijn vrienden noemen me, ehm, nouja…”

Ondanks de vaak terugkerende confrontatie, sta ik soms nog altijd versteld van het aantal bijnamen dat mijn korte leven me reeds heeft opgeleverd. Ook de variatie moet niet onderdoen aan het absolute aantal: eenvoudige afkortingen (TJ), willekeurige associaties (Yonasty), afschuwlijke koosnaampjes (Johnny), namen uit botte luiheid (Di), sexistische vertalingen (Yoni), lichte, doch uiterst accurate zinspelingen op mijn “roots” (neger) en ronduit racistische variaties (Jo-nasi en Jo-nazi).

Toch bereik je deze wordpress enkel door jonasdi in de url te gebruiken.

Waarom niet een van je bijnamen? Heb je geen alter ego? Of was je gewoonweg te lui om iets goed te verzinnen?

De eerste mogelijke vraag beantwoord ik niet, daarvoor laat ik de bovenstaande voorbeelden voor zich spreken.

Verder, naast een complete onwetendheid van een mogelijke alter ego, is die waarschijnlijk veel te veel verwoven met mijn dagelijkse leven. Wat voor zin heeft een alter te gebruiken, als mensen het onderscheid niet zien met je default ego.

En luiheid was het zeker niet, in tegenstelling tot het titeltje van deze weblog.

Nee, deze fantasieloze en oncreatieve (creativiteitsloos? Increatieve? Dom?) keuze was geheel doelgericht!

Identiteit is een groots en filosofisch onderwerp van discussie. Iedereen gaat er tenminste ééns in hun leven naar op zoek, velen kunnen niet zonder, sommigen twijfelen aan het bestaan ervan, en niemand doorgrondt geheel het begrip “identiteit”.

Ik behoor tot al die groepen, en toch…

Het heeft mij gevormd. Het heeft zijn eigen invulling gekregen. Mensen hebben het een invulling gegeven. Ík heb het een invulling gegeven.  Een pak van mijn bijnamen is ervan afgeleid.

Het is mijn algemene noemer, mijn levensgezel, het maakt deel uit van wie ik ben en bovenal, zo is er maar één.

Ik

ben

Jonasdi!

En die naam zal ik nooit ofte nimmer vervangen door een alter ego of artiestennaam of wat dan ook.

Wat zeg je? Janssen? Mèh, wat ik daarmee doe zie ik nog wel >_<